Van de twee borden was het bord dat ik me herinnerde, het bord dat ik had besteld. Ik zat in de woonkamer van het huis van mijn tante in Haarlem, waar ze sinds 1969 woonde. Ik wachtte op de makelaar. Hij zou eindelijk zichtbaar maken, vanaf de straat, voor de buren, voor de familie die enige beweging verwacht in verhalen die lang en ver duren, datgene wat voor mij allang was gebeurd, namelijk het verschrompelen van een thuis tot een adres, een plattegrond, een telling van vierkante meters, rapporten over de fundering, asbest (verwijderd), alles verpakt in een reeks foto's door een vrouw met een statief die in hoeken stond die ik gewoonlijk vergeet af te stoffen. Diezelfde week stuurde mijn neef een link naar mijn kinderhuis. . Ik heb het niet gezien sinds de dag dat ik er wegging, elf jaar oud, al ga ik nog wel naar Massachusetts voor bruiloften en uitvaarten, en die lijken allebei in opmars. Ik droom in dat huis. Het is verstoken van architectonische details, kleuren, geluid en licht, maar dat is bij al mijn herinneringen zo. Wat ik je kan vertellen, is dat de witgekalkte advertentie eruitziet als een uitverkoop bij Target, en zo herinner ik me het niet. De vraag wordt elke dag gesteld, meerdere keren per dag, of ik terug verhuis. Ze zien het bord, en stellen de vraag. Ik woon nu veertien jaar in Nederland. ? Besef je wat er in veertien jaar met iemand gebeurt? Met mij, met hen, met een huis, met een land? Natuurlijk stel ik mezelf dezelfde vraag. Ik vraag de kale man in de spiegel ook over Turkije. Ook diezelfde week schreef mijn beste jeugdvriend me. Buddy. Zo opende het bericht letterlijk. Hij zei ook de naam van zijn zus, niet "mijn zus", terwijl ik haar al 33 jaar niet heb gezien en zij zich mij vast niet meer herinnert, en dan meteen door naar de bijklus: tuinsteen, van de kust van North Carolina tot West-Massachusetts, half zo duur als zijn concurrenten, vraagt enkel om een website. Doe ik mee? Tuurlijk, natuurlijk doe ik mee. Buddy. Hij sprong uit een raam de laatste keer dat ik hem zag. Oudejaarsavond op weg naar 2001 in Montreal. Mijn geheugen, doorgaans gespeend van architectonisch detail, levert een brandtrap naast de club aan . Of dat herinnering of logica is, kan ik niet zeggen, maar hij leeft. Leeft, stenen intact. En in datzelfde jaar leerde ik Graham kennen, die vijfentwintig jaar lang degene was die de details onthield. Hij reisde meer, kwam naar me toe, deed de moeite. De miniatuur die mijn foto-app automatisch koos, is hij op zijn vijfentwintigste verjaardag, toen we een huis hadden gehuurd in Napa, vlak bij French Laundry. De anderen gingen erheen met notitieboekjes en nette kleding, als goed geklede kinderen van een Californisch bijbelkamp. Ik bleef thuis. Op de foto draagt hij een eenrijig colbert met goudlurex-krijtstrepen, dat het onwaarschijnlijk lijkt dat hij het ooit heeft uitgetrokken. Achter hem, met haar rug naar de camera, staat Kim ; en ergens buiten beeld staat haar man, Peter, die me het nieuws vertelde op de ochtend dat het gebeurde. Hij was bij mijn veertigste verjaardag in Italië. Ik noemde het , naar een collage die ik in 2007 had gemaakt van concertkaartjes toen we huisgenoten waren, naar een Grieks woord voor getuige, een verwijzing die hij meteen oppikte, zoals ik wist dat hij zou doen. Zijn zoon en ik hebben dezelfde geboortedag. Aan elk jaar zitten nu twee namen vast. De ene is een piraat. Graham trouwde in 2017 in de in San Francisco. Die was geopend in 1907, hetzelfde jaar dat het huis in Haarlem werd gebouwd, en omdat data lijken te echoën, en , dacht ik: deze twee bouwwerken hebben een eeuw op elkaar gewacht ; het verguld balkon, het beschilderde plafond, de geur van sigarettenrook en oude terpentijn ; daar stonden we in 2006, mijn eerste week in SF, een band uit Brighton kijkend, terwijl de stad nog een magie van heuvels was, en paniek om appartementen en toekomst. Op de avond van de bruiloft stond op het reclamebord Till Death Do Us Part. Dat was een detail van zijn bruiloft dat ik vergeten was, maar zijn vrouw bracht het me in een mail in herinnering nadat hij was overleden. Het past bij zijn humor, en het past bij die van haar. Hoe dan ook, het hele ding eindigde te vroeg. Ik kijk Almost Famous opnieuw, over een vijftienjarige jongen die op pad wordt gestuurd om een fictieve band te volgen, . Er is een fantastische scène waarin Frances McDormand een college geeft over intuïtie en het collectief onderbewustzijn, totdat ze haar concentratie verliest en aankondigt dat haar zoon, de tienerjournalist William Miller, is ontvoerd door rocksterren. Een geweldige scène, maar een die je geneigd bent te vergeten. Het is de scène voor de bekende, waarin de tourbus Tiny Dancer zingt. En ik houd van die scène. Ik houd van Penny Lane. Ik houd van het toverstaf-gebaar dat ze met haar hand maakt. Als poef, weg. Of poef, je bent thuis. Pretty-eyed, pirate smile You'll marry a music man
Van de twee borden was het bord dat ik me herinnerde, het bord dat ik had besteld. Ik zat in de woonkamer van het huis van mijn tante in Haarlem, waar ze sinds 1969 woonde. Ik wachtte op de makelaar. Hij zou eindelijk zichtbaar maken, vanaf de straat, voor de buren, voor de familie die enige beweging verwacht in verhalen die lang en ver duren, datgene wat voor mij allang was gebeurd, namelijk het verschrompelen van een thuis tot een adres, een plattegrond, een telling van vierkante meters, rapporten over de fundering, asbest (verwijderd), alles verpakt in een reeks foto's door een vrouw met een statief die in hoeken stond die ik gewoonlijk vergeet af te stoffen. Diezelfde week stuurde mijn neef een link naar mijn kinderhuis. . Ik heb het niet gezien sinds de dag dat ik er wegging, elf jaar oud, al ga ik nog wel naar Massachusetts voor bruiloften en uitvaarten, en die lijken allebei in opmars. Ik droom in dat huis. Het is verstoken van architectonische details, kleuren, geluid en licht, maar dat is bij al mijn herinneringen zo. Wat ik je kan vertellen, is dat de witgekalkte advertentie eruitziet als een uitverkoop bij Target, en zo herinner ik me het niet. De vraag wordt elke dag gesteld, meerdere keren per dag, of ik terug verhuis. Ze zien het bord, en stellen de vraag. Ik woon nu veertien jaar in Nederland. ? Besef je wat er in veertien jaar met iemand gebeurt? Met mij, met hen, met een huis, met een land? Natuurlijk stel ik mezelf dezelfde vraag. Ik vraag de kale man in de spiegel ook over Turkije. Ook diezelfde week schreef mijn beste jeugdvriend me. Buddy. Zo opende het bericht letterlijk. Hij zei ook de naam van zijn zus, niet "mijn zus", terwijl ik haar al 33 jaar niet heb gezien en zij zich mij vast niet meer herinnert, en dan meteen door naar de bijklus: tuinsteen, van de kust van North Carolina tot West-Massachusetts, half zo duur als zijn concurrenten, vraagt enkel om een website. Doe ik mee? Tuurlijk, natuurlijk doe ik mee. Buddy. Hij sprong uit een raam de laatste keer dat ik hem zag. Oudejaarsavond op weg naar 2001 in Montreal. Mijn geheugen, doorgaans gespeend van architectonisch detail, levert een brandtrap naast de club aan . Of dat herinnering of logica is, kan ik niet zeggen, maar hij leeft. Leeft, stenen intact. En in datzelfde jaar leerde ik Graham kennen, die vijfentwintig jaar lang degene was die de details onthield. Hij reisde meer, kwam naar me toe, deed de moeite. De miniatuur die mijn foto-app automatisch koos, is hij op zijn vijfentwintigste verjaardag, toen we een huis hadden gehuurd in Napa, vlak bij French Laundry. De anderen gingen erheen met notitieboekjes en nette kleding, als goed geklede kinderen van een Californisch bijbelkamp. Ik bleef thuis. Op de foto draagt hij een eenrijig colbert met goudlurex-krijtstrepen, dat het onwaarschijnlijk lijkt dat hij het ooit heeft uitgetrokken. Achter hem, met haar rug naar de camera, staat Kim ; en ergens buiten beeld staat haar man, Peter, die me het nieuws vertelde op de ochtend dat het gebeurde. Hij was bij mijn veertigste verjaardag in Italië. Ik noemde het , naar een collage die ik in 2007 had gemaakt van concertkaartjes toen we huisgenoten waren, naar een Grieks woord voor getuige, een verwijzing die hij meteen oppikte, zoals ik wist dat hij zou doen. Zijn zoon en ik hebben dezelfde geboortedag. Aan elk jaar zitten nu twee namen vast. De ene is een piraat. Graham trouwde in 2017 in de in San Francisco. Die was geopend in 1907, hetzelfde jaar dat het huis in Haarlem werd gebouwd, en omdat data lijken te echoën, en , dacht ik: deze twee bouwwerken hebben een eeuw op elkaar gewacht ; het verguld balkon, het beschilderde plafond, de geur van sigarettenrook en oude terpentijn ; daar stonden we in 2006, mijn eerste week in SF, een band uit Brighton kijkend, terwijl de stad nog een magie van heuvels was, en paniek om appartementen en toekomst. Op de avond van de bruiloft stond op het reclamebord Till Death Do Us Part. Dat was een detail van zijn bruiloft dat ik vergeten was, maar zijn vrouw bracht het me in een mail in herinnering nadat hij was overleden. Het past bij zijn humor, en het past bij die van haar. Hoe dan ook, het hele ding eindigde te vroeg. Ik kijk Almost Famous opnieuw, over een vijftienjarige jongen die op pad wordt gestuurd om een fictieve band te volgen, . Er is een fantastische scène waarin Frances McDormand een college geeft over intuïtie en het collectief onderbewustzijn, totdat ze haar concentratie verliest en aankondigt dat haar zoon, de tienerjournalist William Miller, is ontvoerd door rocksterren. Een geweldige scène, maar een die je geneigd bent te vergeten. Het is de scène voor de bekende, waarin de tourbus Tiny Dancer zingt. En ik houd van die scène. Ik houd van Penny Lane. Ik houd van het toverstaf-gebaar dat ze met haar hand maakt. Als poef, weg. Of poef, je bent thuis. Pretty-eyed, pirate smile You'll marry a music man
Laatste
- A sales agent that writes to ObsidianTekstBlog post
- Het huis staat niet te koopTekstBlog post
- Een Alfred-workflow die met een LLM vertaaltTekstalfred · llm · openrouter · workflow · macos
- Voor de kerkTekstBlog post
- Ons StraatjeProjectOntwerper · Strateeg · Ontwikkelaar
- loqaal.euProjectOntwerper · Ontwikkelaar